Η ζωή δεν αλλάζει, απλά συνεχίζεται…..

GooGs (Greeks Out Of Greece) ‘’Θυμάμαι ότι η πρώτη φορά που είδα τον μπαμπά σας ήτανε στο σταθμό Λαρίσης. Το τρένο σφύριζε και ο σταθμάρχης φώναζε ότι έπρεπε να επιβιβαστούμε. Εκεί, ανάμεσα στο πλήθος και ενώ η πλατφόρμα βούλιαζε από τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί για να αποχαιρετίσει τους δικούς του ανθρώπους  συνάντησα τον άντρα που επρόκειτο να γίνει  ο σύντροφος της ζωής μου. Λίγα λόγια και μια υπόσχεση ότι θα ξανασυναντηθούμε ήτανε αρκετά. Το τρένο έφυγε και μαζί του πήρε και εμένα. Έπειτα από λίγες ημέρες έφτασα στο Ανόβερο……’’

Κάπως έτσι άρχιζε η ιστορία που συνήθιζε να μας διηγείται η μαμά μου, όταν εγώ και η αδερφή μου ήμασταν μικρές και καθόμασταν αγκαλιά με τις κουβέρτες μας τις νύχτες του χειμώνα. Εικόνες με ανθρώπους στοιβαγμένους σε βαγόνια τρένου, δακρύβρεχτοι αποχαιρετισμοί, βαλίτσες γεμάτες με όνειρα και ελπίδες για μια νέα ζωή σε μια νέα χώρα και η ευχή ‘’καλό ταξίδι’’ να αντηχεί από άκρη σε άκρη σε όλο το σιδηροδρομικό σταθμό, πλημμύριζαν τις σκέψεις μου εκείνα τα βράδια.

VENIZELOS

Από τότε έχουνε περάσει περίπου 35 ολόκληρα χρόνια και μια ζεστή ημέρα του Ιουλίου το 2013 βρίσκομαι εγώ και η οικογένειά μου, όχι στο σταθμό Λαρίσης αλλά στον αερολιμένα ‘’Ελευθέριος Βενιζέλος’’ να αποχαιρετάω τους δικούς μου ανθρώπους . ‘’Καλό ταξίδι’’, είναι τα τελευταία λόγια που φτάνουν στα αυτιά μου την ώρα που δείχνουμε τα εισιτήρια μας στο προσωπικό του αεροδρομίου.

Δύο ενήλικες και δύο μικροσκοπικές φιγούρες παιδιών, που κουβαλάνε στους μικρούς τους ώμους από ένα μικρό παιδικό σακίδιο γεμάτο με μικρούς θησαυρούς από την Ελλάδα και μας κρατάνε σφιχτά το χέρι, γυρίζουνε την πλάτη τους στη μέχρι τώρα ζωή τους, όχι για να ξεκινήσουνε μια νέα ζωή- κάτι τέτοιο θα ήτανε ιεροσυλία- αλλά για να συνεχίσουν σε μια άλλη χώρα τη ζωή που ήδη έχουν φτιάξει.

‘’Πώς τα φέρνει η ζωή κάποιες φορές!’’ αναρωτιέμαι συχνά. Οι γονείς μου μετανάστευσαν το 1969 στη Γερμανία αναζητώντας εργασία και μια καλύτερη ζωή. Και τώρα εγώ, 45 χρόνια μετά, ακολουθώ τα δικά τους χνάρια. Ξεκινάω τη δική μου αναζήτηση. Το αεροπλάνο που μας μεταφέρει δε θα σταματήσει στο Ανόβερο αλλά θα συνεχίσει το ταξίδι του προς το βορρά, προς μια νέα χώρα, προς ένα νέο πολιτισμό, πολύ διαφορετικό από το δικό μας αλλά το σημαντικότερο, προς μια διαφορετική ζωή. Καλύτερη; Χειρότερη; Δεν μπορώ ακόμη να ξέρω. Ο καιρός θα δείξει. Ο προορισμός μας; Η πόλη Umeå στη βόρεια Σουηδία.

sweeden1

Η Αθήνα μας αποχαιρέτησε με τον λαμπερό ήλιο της να φωτίζει τον καταγάλανο ελλαδικό ουρανό και το Umeå μας καλωσόρισε με έναν απίστευτα δυνατό αέρα που μαστίγωσε τα πρόσωπά μας μόλις πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφός του. ‘’ Δεν είναι καλός οιωνός αυτός ο αέρας για το ξεκίνημά μας εδώ’’ μουρμούρισα σαν άλλη Κασσάνδρα. Προσπαθώντας να διώξω τα μαλλιά μου από το πρόσωπό μου ώστε να μπορέσω να αποτυπώσω μέσα στο μυαλό μου την πρώτη εικόνα από τη νέα μου πόλη αισθάνθηκα σαν την Κάθριν στα ‘’Ανεμοδαρμένα Ύψη’’ της Έμιλυ Μπροντέ, όταν έτρεχε πάνω στα βουνά αναζητώντας τον αγαπημένο της. Περίμενα από στιγμή σε στιγμή να κάνει την εμφάνισή του και ο Χίθκλιφ από μια γωνιά. Μα τίποτε. Μόνο αέρας και εμείς.

Αυτό που θυμάμαι από εκείνη την πρώτη επαφή μου με την νέα μου πόλη ήτανε ο ανέφελος ουρανός και τα καταπράσινα δέντρα που λικνίζονταν σαν μπαλαρίνες των Μπολσόι με το φύσημα του ανέμου. Πολύχρωμα λουλούδια ξεπετάγονταν μέσα από το καταπράσινο γρασίδι και τα πουλιά έπαιζαν ένα τρελό κυνηγητό πάνω από τα κεφάλια μας. Άνθρωποι χαμογελαστοί μας προσπερνούσανε δεξιά και αριστερά ενώ η λέξη ‘’tjena’’, που σημαίνει ‘’γεια σου’’ και είχε αποδέκτες εμάς έφτανε στα αυτιά μας σα γλυκιά μουσική. Αυτή η μικρή καθημερινή λέξη ειπωμένη από άγνωστους ανθρώπους είχε τεράστια σημασία για εμάς. Έμοιαζε σαν ένα ζεστό καλωσόρισμα.

Από εκείνη την ‘’Ανεμοδαρμένη Ημέρα’’ του Ιουλίου έχουν περάσει σχεδόν δεκαπέντε μήνες. Δεκαπέντε μήνες σε μια νέα χώρα, σε μια νέα πόλη, με μια νέα γλώσσα και νέες συνήθειες. Όλα είναι νέα και ίσως για αυτό παραμένουν ακόμη συναρπαστικά. Μόνο εγώ, όταν κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, βλέπω την παλιά Ευαγγελία, ακριβώς όπως ήμουνα και στην Ελλάδα.

mouseiohrakleidv

Έχω επίγνωση του γεγονότος ότι μπορεί κάποιοι να με αντιμετωπίσουνε με επιφύλαξη και ρατσισμό, ξέρω ότι έπειτα από δεκαπέντε χρόνια ενεργού δράσης στον κλάδο της εκπαίδευσης πρέπει να προσπαθήσω από την αρχή να αποδείξω τις ικανότητές μου στην εργασία μου, γνωρίζω ότι για πάντα - ίσως- θα είμαι μια ξένη σε αυτή τη χώρα, αλλά είμαι σίγουρη ότι ποτέ δε θα είμαι ξένη προς τον εαυτό μου. Και αυτό είναι το σημαντικότερο, όπως χαρακτηριστικά λέει και ο Θεόδωρος Καλλιφατίδης στο βιβλίο του ‘’Μια νέα πατρίδα έξω από το παράθυρό μου’’.

Είμαι αυτή που είμαι τα τελευταία 39 χρόνια και δεν μπορεί ούτε η οικονομική, ηθική και πολιτική κρίση στην Ελλάδα ούτε οι νέες συνθήκες ζωής μου εδώ στη Σουηδία να με αλλάξουν. Έχω τη δική μου προσωπικότητα, με τα λάθη μου και τις αδυναμίες μου, αλλά έχω και την οικογένειά μου στήριγμα και σημείο αναφοράς μου. Αυτά είναι τα πινέλα μου, αυτά είναι τα χρώματά μου. Ζωγραφίζω τον παράδεισό μου και μπαίνω μέσα, ακολουθώντας τη συμβουλή του Ν. Καζαντζάκη. Αν ο παράδεισός μου βρίσκεται εδώ ή στην Ελλάδα ή σε κάποιο άλλο μέρος δεν το ξέρω. Το δικό μου ταξίδι ακόμη συνεχίζεται……….

 

 

Ευαγγελία Θεοδωρίδου

Νηπιαγωγός

 

.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!