Ο παρεξηγημένος φεμινισμός: Τι σημαίνει να είσαι φεμινίστρια το 2016;

Της Ρίας Δρυμούση

Θέτοντας προς σκέψη το θέμα του φεμινισμού δημιουργείται αυτόματα μια σειρά ερωτήσεων για να μπορέσουμε να καταλάβουμε και να επεξηγήσουμε τι πραγματικά είναι,πότε δημιουργήθηκε και από ποιους...

Άραγε το 2016 καταφέρνουμε να διαφυλάξουμε την πραγματική του έννοια κάνοντας πράξη τα πραγματικά του δεδομένα χωρίς βεβαια να προκαλούμε κοινωνικές αντιδράσεις?

Ο Φεμινισμός ως φιλοσοφία και κίνημα με την σύγχρονη έννοια μπορεί να χρονολογηθεί από τον Διαφωτισμό με στοχαστές όπως οι Λαίδη Mary Wortley Montagu και Μαρκήσιος de Condorcet, υπέρμαχοι της γυναικείας εκπαίδευσης. Η πρώτη επιστημονική κοινότητα για γυναίκες ιδρύθηκε στο Μίντελμπουργκ, μια πόλη στα νότια της Ολλανδικής Δημοκρατίας, το 1785. Την ίδια περίοδο έγιναν επίσης δημοφιλείς εφημερίδες για γυναίκες που εστίαζαν σε θέματα όπως η επιστήμη. Η “Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας” (A Vindiacation of the Rights of Woman) της Mary Wollstonecraft του 1792, είναι ένα από τα πρώτα έργα που μπορούν αναμφίβολα να αποκληθούν φεμινιστικά. Ο φεμινισμός έγινε ένα οργανωμένο κίνημα τον 19ο αιώνα καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν πως οι γυναίκες υφίστανται άδικη μεταχείριση. Το φεμινιστικό κίνημα ριζώθηκε στο προοδευτικό κίνημα και ιδιαίτερα στο μεταρρυθμιστικό κίνημα του 19ου αιώνα. Το οργανωμένο κίνημα χρονολογείται από το πρώτο συνέδριο για τα δικαιώματα των γυναικών στο Seneka Falls, στη Νέα Υόρκη, το 1848. Το 1869, ο Τζον Στιούαρτ Μιλλ εξέδωσε το “Η Υποταγή των Γυναικών” (The Subjection of Women) για να δείξει πως “η νόμιμη κατωτερότητα του ενός φύλου από το άλλο είναι λάθος...και... ένα από τα κύρια εμπόδια στην βελτίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας.” Πολλές χώρες άρχισαν να παραχωρούν δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Οι λόγοι γι’ αυτό ποικίλουν, αλλά συμπεριελάμβαναν μια επιθυμία για αναγνώριση των συνεισφορών των γυναικών στον πόλεμο και τη δουλειά τους στη βιομηχανία και παντού στην έλλειψη ανδρών, ενώ επηρεάστηκαν και από την ρητορική και των δύο πλευρών εκείνη την εποχή για να δικαιολογήσουν τις πολεμικές τους προσπάθειες. Για παράδειγμα, από τη στιγμή που ο Γούντροου Ουίλσον στα Δεκατέσσερα Σημεία του αναγνώριζε τον αυτο-προσδιορισμό ως ζωτικό συστατικό της κοινωνίας, ήταν δύσκολο να παραβλεφθεί από τους άντρες η υποκρισία της άρνησης στον μισό πληθυσμό των μοντέρνων εθνών να ψηφίσουν. Οι απαρχές του κινήματος του φεμινισμού, τοποθετούνται γύρω από τη Γαλλική Επανάσταση. Αρχικά, είχε την μορφή ενός τετραδίου παραπόνων (1789), το οποίο αργότερα εξελίχθηκε στην λεγόμενη Διακήρυξη Δικαιωμάτων των Γυναικών (1791). Έτσι, σιγά σιγά ο αγώνας οργανώνεται... Από εκεί το ενδιαφέρον μεταφέρεται στην Αγγλία, 70 χρόνια αργότερα, με τον αγώνα για την διεκδίκηση ψήφου. Βασική αρχή δεν ήταν άλλη από την ισότητα των 2 φύλων. Κάπου στον εικοστό αιώνα εμφανίζονται και οι σουφραζέτες, οι οποίες ξεκίνησαν την δράση τους με εισβολές σε βουλευτικές συνεδριάσεις και συνέχισαν με εμπρησμούς δημοσίων κτηρίων.Την ίδια περίπου περίοδο στις Η.Π.Α. (1848) έχουμε την πρώτη Διακήρυξη Συναισθημάτων με αιτήματα που αφορούσαν το δικαίωμα ψήφου και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων γενικότερα σε σχέση με προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες της εποχής είτε στο σπίτι είτε στον χώρο εργασίας τους. 40 χρόνια μετά έχουμε το πρώτο Φεμινιστικό Συνέδριο.Ημέρα ορόσημο για το φεμινιστικό κίνημα, έγινε η 8 Μαρτίου 1857, όπου 20.000 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας διεκδίκησαν την μείως φεμινισμός στις μέρες μας, φαντάζει για πολλούς νικητής μιας αδυσώπητης μάχης. Μέχρι ποιον όμως βαθμό, μπορούμε να πειστούμε για κάτι τέτοιο, σε μια εποχή που παρατηρείται άγριος θάνατος πολλών γυναικών είτε από ξυλοδαρμό, είτε από ένδεια ή ανεργία; Ακόμα κατατοπιστικότερα τα στοιχεία που καταφθάνουν από τον εργασιακό τομέα. Πιο συγκεκριμένα , οι αμοιβές γυναικών για παροχή εργασίας εξακολουθούν, ως επί το πλείστον, να κυμαίνονται σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτές των ανδρών. Ας μην ξεχνάμε, ότι ακόμα οι δουλειές του σπιτιού παραμένουν γυναικεία υπόθεση και πως τόσα χρόνια μετά την πυροδότηση του φεμινιστικού κινήματος, τίθεται ξανά και ξανά το ζήτημα του αν αποτελούν εργασία οι δουλείες του σπιτιού. Αναμφισβήτητα, πολλοί από τους στόχους που έθεσε στις απαρχές του το συγκεκριμένο κίνημα έχουν επιτευχθεί και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Το πρόβλημα όμως, εντοπίζεται στο κατά πόσο έχουμε την δυνατότητα να χρησιμοποιούμε τον όρο "επιτυχία", όταν μας παρουσιάζονται δεδομένα όπως τα παραπάνω. Όταν σε πολιτισμούς του 21ου αιώνα, γυναίκες κυκλοφορούν με μισοκαλυμμένα πρόσωπα και ανησυχούν για τις ενοχλήσεις και τα υβριστικά σχόλια άλλων τα οποία πρέπει να αποφεύγουν, καθώς απαγορεύεται να δεχθούν. Και όλα αυτά στο βωμό μιας θρησκείας.

Όπως βέβαια προανέφερα ,καλό θα είναι πριν αρχίσουμε να αποκτούμε πεποιθήσεις πάνω στην έννοια του φεμινισμού να είμαστε σίγουρες ότι εφαρμόζουμε σωστά τις αρχές που προάγει.Είναι έυκολο να επαναστατούμε και ειδικά στις μέρες μας που το απαιτούν οι καταστάσεις .Όμως η γνώση επι του θέματος μας αποτρέπει από το να πέσουμε στην παγίδα ενός παρεξηγημένου φεμινισμού. Τι έιναι δηλαδή ο παρεξηγημένος φεμινισμός… Να νομίζεις ότι με τη συμπεριφορά σου πρέπει να απειλείς τους άντρες και όχι τους μύθους γύρω από τα φύλα. -Να πιάνεσαι από ασήμαντες αφορμές και αντρικά – συνήθως – λεγόμενα και να χαρακτηρίζεις κάποιον αυτομάτως μισογύνη, άκριτα και χωρίς να έχεις σκεφτεί αν εκφράζεται στο πλαίσιο της σάτιρας. Να ψάχνεις, δηλαδή, σώνει και καλά «να βρεις γωνία στο δεκάρικο». Δε μιλάμε, φυσικά, για περιπτώσεις όπου τα όρια της σάτιρας έχουν ξεπεραστεί προ πολλού. -Να μην ενημερώνεσαι για τις εξελίξεις του παγκόσμιου γυναικείου κινήματος, το οποίο δεν είναι, προφανώς, οργανωμένο, αλλά παρουσιάζει συχνά παραδείγματα γυναικών προς μίμηση. Να μην ξέρεις, δηλαδή, π.χ. ότι η Ταϊβάν εξέλεξε την πρώτη της γυναίκα πρόεδρο. Ναι, πρέπει να σε νοιάζει αν η Ταϊβάν έχει γυναίκα πρόεδρο, κι ας μη βγεις ποτέ από την Ελλάδα. Κι ας μην ξέρεις ούτε πού πέφτει η Ταϊβάν. Για να έχεις μια συνολική αίσθηση του τι μπορούν να καταφέρουν οι γυναίκες ανά τον κόσμο, για να μη χρειάζεται σε βάθος (μεγάλο βάθος) χρόνου να γίνονται «ειδήσεις» γεγονότα που αφορούν σε γυναίκες που σε μια (πιο) δίκαιη κοινωνία δε θα έκαναν αίσθηση στην κοινή γνώμη. -Να μην αντιδράς όταν στον χώρο εργασίας σου υπάρχουν σεξιστικές συμπεριφορές, απέναντί σου ή απέναντι σε άλλες γυναίκες, αφήνοντας έτσι τις συμπεριφορές αυτές να εδραιώνονται και να διαιωνίζονται σε βάρος όλων μας. -Να υποστηρίζεις άκριτα τις πολιτικές απόψεις που θ’ ακούσεις από τον σύντροφό σου, τον πατέρα σου, τον γιο σου και οποιονδήποτε άλλο άντρα υπάρχει στη ζωή σου και έχει σημασία για σένα. Είναι, φυσικά, απολύτως λογικό να επηρεάζεσαι από τις πολιτικές απόψεις των κοντινών σου ανθρώπων και, βέβαια, να υιοθετείς αυτές που σε εκφράζουν. Υπάρχει, όμως, μια απόσταση ανάμεσα σε αυτό και στην αυτόματη καταγραφή και υποστήριξη απόψεων του άλλου, επειδή αυτό σε βολεύει γιατί δε σε βάζει στον κόπο να διαβάσεις, να ενημερωθείς και να διαμορφώσεις τη δική σου άποψη μόνη σου. -Να νομίζεις ότι σου αρκεί το «ποσοστό» ισότητας που έχει επιτευχθεί σήμερα στην κοινωνία μας και ότι μπορείς να «αράξεις» ήσυχη, διότι τα δικαιώματά σου είναι εξασφαλισμένα. -Να καθαγιάζεις τον αυτοπροσδιορισμό σου ως φεμινίστρια και να πιστεύεις ότι αρκεί η γκρίνια σου εναντίον των κακώς κειμένων, για να βοθήσεις αυτόν τον κόσμο να αλλάξει. -Κι αν όλα αυτά σου φαίνονται υπερβολικά ή αν δε «βλέπεις» τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτά, σκέψου το ξανά. Στο τέλος, φεμινισμός είναι το να είσαι άνετη με τον εαυτό σου και ν’ αναζητάς το καλύτερο για σένα.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!