Δύσκολη λέξη η συγνώμη!

 Δεν μας είναι εύκολο εμάς των ανθρώπων να παραδεχόμαστε τα λάθη μας, είναι ο υπέρμετρος εγωισμός που μας εμποδίζει να παραδεχόμαστε τα λάθη μας. Ίσως και η εσφαλμένη εντύπωση ότι η λέξη αυτή δηλώνει αδυναμία.

 

Δεν έχουμε μεγαλώσει ως άνθρωποι με αδυναμίες αλλά ως υπερήρωες που μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μόνοι μας και δεν χρειαζόμαστε κανέναν. Και αν τυχόν συνυπάρξουμε με κάποιον τότε θα βγάλουμε το κυριαρχικό στοιχείο του χαρακτήρα μας πάνω του. Εννοείται ότι δεν θα αποδεχτούμε ποτέ ότι η σχέση που είχαμε δεν λειτούργησε γιατί φταίγαμε και εμείς. Όχι εκείνος ευθύνεται, δεν προσαρμοζόταν στα δικά μας θέλω. Κάτι σαν το πιόνι στο σκάκι που το μετακινούμε εμείς όπου πιστεύουμε ότι πρέπει. Άβουλο ον είναι όχι άτομο με προσωπικότητα. Ίσως για αυτό να μην μπορούμε να την ξεστομίσουμε την συγνώμη, θα καταχραστεί ο απέναντι μας την αδυναμία μας και θα μας ισοπεδώσει. Πιθανόν να μην είναι και έτσι. Μεγάλο ρόλο παίζει πως την εκφράζουμε.

Αν είμαστε απολογητικοί, ενοχικοί τότε σίγουρα θα το εκμεταλλευτούν οι άλλοι προκειμένου να μας μηδενίσουν. Και εμείς σιγά-σιγά θα σκάμε σαν χύτρα που κάποια στιγμή θα κάνει μπαμ και το καπάκι θα φύγει πολύ μακρυά! Όμως αν την εκφράζουμε με ηρεμία τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε πίσω εκείνον που σήμαινε πολλά για εμάς, για την ζωή μας, την ευτυχία μας.

Αν εκείνος είναι ο ήλιος μέσα σε έναν συννεφιασμένο ουρανό και εμείς δυσκολευόμαστε να ανοιχτούμε τότε θα τον χάσουμε. Και είναι κρίμα, δεν βρίσκεις εύκολα φωτεινούς ανθρώπους στις μέρες μας. Τι όφελος θα έχουμε λοιπόν αν είμαστε κλειστές, απόμακρες, δεν εκφράζουμε τα αισθήματα μας; τι θα κερδίσουμε αν προσπαθήσει να μας πλησιάσει και εμείς τον απομακρύνουμε ;Το μετανιώνουμε, πληγωνόμαστε αλλά δεν θέλουμε να του μιλήσουμε, να ζητήσουμε συγνώμη για την συμπεριφορά μας. Είναι αδυναμία, ναι, τα αισθήματα είναι αδυναμία αλλά αξίζουν!

 Ας την πούμε λοιπόν,  ας την δηλώσουμε , να την γράψουμε σε ένα χαρτί και μετά να του μιλήσουμε , να εξηγήσουμε τι μας δημιουργεί μέσα μας ένα χαμόγελο του. Γλυκά, ερωτικά συναισθήματα, πρώτη φορά που νοιώθουμε ευτυχισμένες. Και θα καταλάβει, θα συνειδητοποιήσει ότι απέναντι του έχει μα ερωτευμένη γυναίκα. Και όλα θα έχουν ξεκινήσει από την λέξη που αποφεύγουμε να ξεστομίσουμε.

Να την εννοούμε ωστόσο την λέξη γιατί αν δεν την πιστεύουμε θα φανεί. Στα μάτια, στα χέρια, στο πρόσωπο που θα είναι μια μάσκα ψεύτικη. Κακιάς ηθοποιού και αυτό θα γυρίσει εναντίον μας γιατί θα χάσουμε την ευκαιρία να γαληνέψει κυρίως η ζωή μας. Επειδή όσο περίεργο και αν μας φαίνετε πρώτα σε εμάς κάνουμε καλό!

Όταν παραδεχόμαστε τα λάθη μας, αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι. Δεχόμαστε ότι είμαστε ένας ήρεμος, φυσιολογικός, ευτυχισμένος άνθρωπος με δυσκολίες, ψυχή και καρδιά. Αισθήματα και φόβους. Αποκτάμε ισορροπία και πλέον δεν χρειαζόμαστε την επιβεβαίωση από κανέναν! Ξέρουμε ποιες είμαστε και μπορούμε καθαρά να ξεχωρίσουμε αυτούς που θέλουν πραγματικά το καλό μας και αυτούς που λένε ότι θέλουν το καλό μας….

Και επειδή γνωρίζουμε τι είμαστε δεν τρέμουμε στην ιδέα να πούμε συγνώμη γιατί αναγνωρίζουμε τα σφάλματα μας, τα λέμε και προχωράμε παρακάτω. Από την αποτυχία, στην επιτυχία, από την μοναχικότητα στην  συντροφικότητα και από τον φόβο και την μελαγχολία στο χαμόγελο και την αγάπη στον διπλανό μας.

Μην την φοβάστε επομένως την συγνώμη, είναι το τραίνο που αν διαλέξετε να ταξιδέψετε μαζί του θα σας βγάλει στον σωστό προορισμό, στην ευτυχία…

Γεωργία Κοκκονούζη 

Our website is protected by DMC Firewall!